Tags

,

AYNA YÜZÜM VE DREYFÜS

Dün sabah,
tuhaf bir şey oldu:
Aynada yüzümü gördüm.
Zavallı,
bir parça daha uzamış!

İhtimal o anda sararmışımdır.
Belki de titremiştir ellerim.
Zira bugünlerde ben
ne baş ağrısı çekiyorum,
ne de midemden muzdaribim.
Hem üstelik,
aklımda bir mısra bile yok Yahya Kemal’den.

Belki burda,
hiç yoktan,
yani lüzumsuz yere,
bize ölmek de var.
Öyle sanıyorum,
pek acayip olacak düşüncelerim.

Acaba, derim,
kime verirler
pantolonumla ceketimi?
Demek artık,
mercimekli çorba görmeyecek gözüm,
ellerim cıgara paketimi.
Ama ne hoş olurdu
insanın kendisiyle konuşması
şöyle bir “köylü” yakıp!

Ya sen, Dreyfüs,
akşam olunca ne düşünürdün,
incecik yüzünle sulara bakıp?

Advertisements