Tags

, ,

SOLUK SOLUĞA

 
Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı
Ama atıldı yine de serüvenlere
Vakti olmadı acıların hesabını tutmaya
Durup beklemeye, geri dönmelere vakti olmadı.
 
Yangınlarla geçti ömrü ve hep yalnızdı
– ki onlar daima birer yalnızdırlar
 
Nerde doğmuştu ve ne zaman kopup
Gitmişti o kentten anımsamıyor artık
Hangi sokaktaydı ilk sevgili ve hala
Sürüp gider mi ilk öpüşmenin esrikliği
Gizlice buluşmaya gelen ve ölürcesine
Korkular geçiren o kız nerededir şimdi
Sensiz olursam yaşayamam diyen
O liseli kız hangi kentte kaldı
Ve o sarışın
O afeti devran bekler mi hala
Atlas yataklara sererek yaşamın anlamını
 
Üşüten bir acıydı belki her ayrılık
Her yolculuk yangınların başladığı yereydi
Ama vakti olmadı hesabını tutmaya
Aşkların, ayrılıkların ve anıların
 
İstese de kalamazdı vakti gelince
Geyik sesleri yankılanınca yamaçlarda
Yürek burkulması ve hüzün ve keder
Aralıksız doldururdu günlerin bohçasını
Dudaklarında öpüşlerin gül esmerliği
İçinde kıpırdanıp durur ufuk çizgisi
Ay bile soğuktur o zaman
Bir buz parçasıdır
Çaresiz çıkılacaktır o yolculuklara
Ki bir ömrün karşılığıdır serüvenler
 
Biraz da serüvendi yaşamak
Belki yatkındı büyük yolculuklara
Ki serüvenler daima büyük aşklar
Ve büyük yolculuklarla başlar
 
Anıları aşkları ve bir kenti
Bırakıp gidebilirdi apansız
Apansız başlardı yolculuklar
Hangi saatinde olursa günün
Ve hep kar yağardı nedense
Durmadan kar yağardı yol boyunca
Ve nasılsa yok olup giderdi hüzün
Kent görünmez olunca arkada
Ne bir veda sözcüğü dökülürdü dudaklarından
Ne de dönüp bakardı geriye bir kez olsun
 
 
Ne zaman yollara düşse biterdi acılar
Gül yüzlü sular fışkırırdı toprağın karnından
Kavaklarsa oynak bir çingene kızı
Her kıpırdanışında açılıverir uzun ince bacakları
 
Mekan tutmak ve her akşam aynı ufukta
Güneşin batışını görmek ölümdür biraz
Ölümdür biraz hep aynı yatakta
Aynı kadınla sevişerek sabaha varmak
Kitapları hep aynı raflara sıralamak
Aynı eşyayı kullanmak eskimektir biraz
Soluk soluğa yaşamalı insan
Her sabah yeni bir şeyler görebilmeli
Ve cehenneme dönse de bütün bir ömür
Mutlaka bir şeyler değişmeli her gün
 
Ey o büyük yolculukların ürperten heyecanı
Okyanus dalgalarının sesleriyle dol bu ömre
Ölüme ve aşka durmadan kement atan
Serüvenlerle geçsin yaşamak
 
Buz tutmuş bir dünya ortasında
Yollara düşerdi o hep aynı ıslıkla
Önünde dağlar, uçurumlar
Ve günlerce süren okyanus fırtınaları
Sarsılan gök, yarılan toprak
Çelik uğultularla burgaçlanırken
Yaşamak işte öylesine kucaklardı onu
Ve her nasılsa keklik sekişli
Bir aşkın sevinci dolardı yüreğine
Çıkarıp atardı o zaman deli bir ırmağa
Ne kalmışsa bir önceki serüvenden
 
Soluk soluğa yaşadı kentleri, aşkları
Bağlanacak kadar kalmadı hiçbirinde
Pervasız bir acemi, bir çılgın
Soyu tükenen bir bilgeydi belki de…
 
O yalnız kaybetmesini öğrendi ömründe
Avucundan dökülen kum taneleriydi her şey
Ne bir serseriydi ne de yılgın bir savaşçı
Ama kendi kafasıyla düşünen ve hakkında
Ölüm fermanları çıkarılan biriydi belki
Sevince deli gibi severdi
Pervasız severdi sevince
Dövüşmek ancak ona yakışırdı
Ona yakışırdı aşklar ve yolculuklar
Yoktu bağlandığı herhangi bir şey
Bulutlar gibi çekilip giderdi seslerin arasından
 
Ne bilir ömrün değerini bir çılgın
Yalnızca kendini yaşamayı nereden bilebilir
Ve başarısız eylemler çağında o
Kaçabilir mi binlerce kez ölmekten
 
Yerleşik yargıları olmadı hiç
Kurmadı güzel gelecek düşleri
Nerede bir yangın, nerede tehlike
O mutlaka oradaydı birdenbire
Dinsizdi, özgür sayılırdı belki
Ama bağlanmadı özgürlüğe de
Hiçbir yerde yeterinden çok kalmadı
Beklemedi anılar sarnıcının dolmasını
Şikayetsiz yaşadı yaşadığı her günü
Yoktu yüreğinde pişmanlıkların izi
 
Ayrıntıların izi kalmamış artık
Üst üste yaşanmakta ayrılıklar
Ve bir bulut gibi sıyrılıp gidilmiştir
Dağların, denizlerin üzerinden
 
Geride kalan ne varsa soluktur şimdi
Titreyen kandiller gibi sönmek üzeredir
Ve her yıl biraz daha harabeye dönen
O eski konaklar gibidir anılar
Gül bahçeleri, sessiz koru ve orman
Yabanıl otlar içinde kaybolup gider
Belki sağanak boşanır apansız
Yüzyıllık bir yağmur başlar
Ve sinsi bir hastalığa dönmeden alışkanlıklar
Yok olup gider her şey, belki kül olur
 
Hırçın bir okyanustur yürek
Dar gelir ufuk ve mutluluklar çevreni
Anılarsa birer çıban izidir
Yaşanmaz onların ölgün gölgesinde
 
Durgun bir su gibi aktı mı yaşamak
Ve zaman uysal bir kısrak gibi dinginleşti mi
Anısız kalınmıyor artık ne yapılsa
Kuşatıyor yolları, aşkı ve ömrü
Bekleyişleri kemiren çakal sesleri
Oysa bütün köprüler yakılmalı ayrılıklar vakti
Ve herhangi bir şeyle eşit olmaksızın
Yollara düşülmeli habersiz ve sessiz
Çürük bir diş gibi kanırtıp kentleri
Dünyanın ağzını kanlar içinde bırakmalı
 
 
Bir ömrün olgunlaştıramayacağı
acemilikler toplamı bir çılgın
boyun eğmedi kendine bile
seçme zorunda kalmadı yaşamayı
 
nasıl bağlanmadıysa yere ve zamana
bağlanmadı kendine de ömür boyu
dağlara tırmanan atlar gibi
soluk soluğa yaşamak istedi dünyayı
bir şahan gibi bulutlara kurdu
dumanlı sevdaların yörük çadırını
sıradan bir gezgin değildi hiç
dövüşür gibi yaşadı yolculukları
belki korkusuz sayılmazdı büsbütün
korkardı korkulara düşmekten zaman zaman
 
ve bütün gemileri yakıp
yollara düşerdi o hep aynı ıslıkla
mutlu muydu, hiç düşünmedi böyle şeyleri
umutlardansa nefret etti daima
 
 
hep yanıldı ve yenilgilere uğradı
ama atıldı yine de yeni serüvenlere
 
pervasız bir acemi
bir çılgın
soyu tükenen bir bilgeydi belki de
 
Ama bir şey vardı yine de
Başarısız ihtilallerden kendine kalan
 
 
Büyük aşklar yolculuklarla başlar
ve serüvenciler düşer bu yollara ancak
 
Onlar ki dünyanın son umudu
soyları tükenen birer çılgındırlar
 
Ne bir adrsleri vardı onların yeryüzünde
ne de aşktan başka bir sığınakları
 
Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanında
Ölümle alay ederler sanki
 
Nerde beklenirlerse ordaydılar
bir kez bile gecikmediler ömür boyu
 
Neydi onları ordan oraya
savurup duran şey
 
Onları daima yalnız kılan
neydi bu yaşam denilen gürültüde
 
Her dilden bir adları vardı onların
ama hiçbir ülkenin kimliğini taşımadılar
 
Sarışındılar belki de esmer
yani birçok yüzün bileşkesi
 
Ne altın arayıcısıydılar
ne de aylak bir gezgin
 
Vurulup düşseler de her kuşatmada
serüvencidir onlar ve hiç ölmezler
 
Ki onlar hep yalnızdır ve her nasılsa
Bulurlar heder olmanın bir yolunu
 
Onlar ki bu dünyada
kahraman olmaya mahkumdurlar
 
Sislenen anılar kaldı bize onlardan
renkleri bozulup duran solgun anılar
 
Nasıl yazmalı ki silinip gitmesin
bulutlar gibi çekilmesin gök boşluğuna
 
Bileği güçlü ve gözüpek avcılar mıydı
onları kuşatıp yeryüzü cennetinden atan
 
Yoksa kendini tüketen hüzünler miydi
vurulup düştükçe ışığını karartan
 
O serüvenlerin günlüğü tutulmadı
yazılmadı o insanların destan şiiri
 
Parça parça ettirilseler bir kartala
(ki sanırım böyle oldu sonları)
 
Fışkırır yüreklerinden
başarısız ihtilallerin yangınları
 
 
Dünyanın cesur ulusları yoktu
cesur insanları vardı
 
Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, 
büyük serüvencilerdi.
 
Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak 
ve yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler.
 
Bütün ömürleri bu kavgayla geçti.
Ne adları vardı onların, ne ulusları, ne dinleri ne de anıtları…
 
Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp
görkemli mangalar kurduk.
 
Savaşlar açtık peşpeşe.
Kentleri ele geçirip vahşi birer hayvan gibi avladık onları.
Nerde görülseler kurşuna dizdik 
ve süslü kemerler yaptık onların kafa derilerinden.
Biz cellattık ve tarih suratımıza tükürürken, 
bir kez bile bağışlanmayı istemedi onlar.
 
Derler ki, son büyük servüvenci yaralıdır hala…
Advertisements